Blogs per auteur

Vandaag ging lijsttrekker Robert de Heer op bezoek bij het Inloophuis van de Hoop aan de Spuiweg. Een plek waar kwetsbaarheid, ontmoeting en naastenliefde samenkomen. In het hart van onze stad.

18 jaar geleden waren het Carl en zijn vrouw Astrid van den Berg die vanuit de Hoop het initiatief namen voor deze bijzondere plek. Het begon klein, maar is inmiddels uitgegroeid tot een levendige inloop. Iedereen week is de inloop 3 dagen open en zijn er gemiddeld 110 bezoekers. Door het jaar heel zien ze zelfs een kleine 700 unieke bezoekers.

Op 26 februari organiseert de ChristenUnie-SGP Dordrecht een Politieke Pizza Party, speciaal voor christelijke jongeren tussen de 16 en 25 jaar. Een politieke jongerenavond vol gezelligheid én met het doel om met jongeren in gesprek te gaan over Dordrecht.

In oktober 2024 organiseerde de ChristenUnie-SGP ook al een goedbezochte jongerenavond. Dat vraagt natuurlijk om een herhaling. Inmiddels staat er een leuk programma in de steigers. Het wordt een gezellige avond met pizza, gesprek over de stad én short films. De fractie gelooft dat jongeren en hun ideeën een belangrijke bijdrage kunnen leveren voor een nog mooier Dordrecht. 

De avond is bedoeld voor christelijke jongeren uit de stad tussen de 16 en 25, zeker ook wanneer ze geen politieke betrokkenheid hebben!

Hoe wrang is het dat de eenzaamheid in onze stad toeneemt, terwijl we met meer mensen dan ooit per vierkante kilometer leven. We zien elkaar wel, maar we ontmoeten elkaar te weinig. Om die strijd tegen eenzaamheid kracht bij te zetten heb ik eerder dit jaar de handschoen opgepakt voor een initiatiefvoorstel.

Omdat je eenzaamheid het beste kunt bestrijden door samenwerking nam ik contract op met oppositiepartij VSP. Ik wist dat eenzaamheid ook bij hun een belangrijk thema was. Al snel waren ze enthousiast om samen te werken, ook al hebben we meestal niet dezelfde politieke meningen. Ook het CDA werd gevraagd aan te sluiten en dat vormde een goed motorblok voor het plan.

Zoals veel grotere steden in Nederland heeft ook Dordrecht te maken met dakloosheid. Dat is van alle tijden, maar is door de huidige wooncrisis helaas groter geworden. Wat onze fractie gaandeweg leerde is dat er een doelgroep is die onzichtbaar dakloos is. We hebben het dan over dakloze mensen die geen zorgvraag hebben, niet voor de deur van de supermarkt zitten, niet gebaat zijn bij een maatschappelijke opvang bij het Leger des Heils, maar wel écht dakloos zijn.

Ieder jaar zien we de kosten en de materiële schade van illegaal- én consumentenvuurwerk in onze stad toenemen. Zeker, ook wij hebben op onze beurt kunnen genieten van vuurwerk in onze eigen straten en in onze stad. Tegelijkertijd neemt de grimmigheid van incidenten met illegaal vuurwerk, ook richting hulpverleners en handhavers, jaarlijks toe. Handhaving is nodig, niet geloofwaardig en uitvoerbaar wanner het consumentenvuurwerk beschikbaar blijft. Tijd voor een verandering.

Vandaag was namelijk de opening van de nieuwe locatie aan de Edisonstraat 12. De Voedselbank Dordrecht heeft, in navolging van andere voedselbanken in het land, een nieuw concept waar de nieuwe locatie helemaal bij aansluit. In plaats van vele uitdeelpunten in de stad is er een heuse supermarkt aan de Edisonstraat. Het voordeel is dat klanten van de Voedselbank zelf kun producten kunnen kiezen. Een veel waardigere invulling van deze, helaas nog altijd, noodzakelijke voorziening.

De titel van dit stukje is een mooie oneliner maar is ook simpelweg waar. De beslissingen die de lokale politiek nú neemt heeft impact op hun toekomst. De gemiddelde leeftijd van onze fractie is heel zo hoog niet, maar toch zoeken we graag naar zoveel mogelijk betrokkenheid van jongeren uit onze stad. We willen horen wat hen bezighoudt, waar ze van dromen en waar ze zich zorgen over maken. Om die reden organiseerde onze fractie afgelopen oktober een jongerenavond.

Mijn dochter van 10 heeft het talent om woorden per ongeluk mooier te maken. Zo maakte ze ooit van “eenzaam” het woord “alleenzaam”. Vanochtend was een moment waar alleenzaamheid wel van toepassing was. Ik mocht als raadslid aansluiten bij een gemeentebegrafenis. Deze inwoner liet na zijn overlijden niemand achter om verantwoordelijk te kunnen of willen zijn voor de uitvaart. Zo’n 25 tot 30 keer per jaar verzorgt de gemeente zo’n afscheid.